Methode Klinkers

De architectuur van het doorbreken van de status-quo

Status_quo

Elk initiatief om te komen tot beleidswijziging begint met het gevoel dat er iets niet goed zit en dat dit moet veranderen. In een situatie waarbij we te maken hebben met een complex maatschappelijk vraagstuk weten we dat een verandering niet eenvoudig zal zijn. Tegelijkertijd beseffen we het volgende. Als we morgen blijven doen wat we vandaag doen, dan hebben we morgen dezelfde problemen die we nu ook al hebben. Met andere woorden, als we een complex vraagstuk willen oplossen met nieuw beleid en andere oplossingen, dan is de opdracht om de status quo te doorbreken. Voor een dergelijke doorbraak moet je vier posities organiseren.

Positie 1
U hebt een gezagsdrager nodig die de wilsuitspraak voor verandering doet. Daarmee drijft u een wig in die status quo die de grens verlegt.

Positie 2
U hebt een procesmanager nodig die met het instrumentarium van sturen op processen die (politieke) wil tot uitvoering brengt.

Positie 3
Een projectteam is nodig om weerstanden die er altijd zijn op te vangen en in positieve acties om te buigen.

Positie 4
Het moet natuurlijk ook inhoudelijk om iets gaan. De voeding daarvan moet uit de administratie komen, uit de buitenwacht en uit stuur- en klankbordgroepen.

Zie verder ook

     In de e-cursus Uitvoerbaar Beleid Maken kunt u deze methode tot in detail leren, mede aan de hand van vele tientallen voorbeelden uit de praktijk en van tools die een beleidsmaker nodig heeft om concrete beleidsresultaten te realiseren.